W 1925 r. wyszła za mąż za Raymonda Sarraute, również prawnika, z którym miała trzy córki. W latach 1932-1937 pisała swoją pierwszą książkę, Tropizmy. Została ona opublikowana w 1939 roku w wydawnictwie Denoël, po odrzuceniu jej przez dwa inne wydawnictwa. Tropizmy nie spotkały się z dobrym przyjęciem czytelników, a wpływ II wojny światowej jeszcze bardziej ograniczył ich popularność. Od 1941 r. z powodu pochodzenia Sarraute nie mogła pracować jako prawnik na skutek antyżydowskich praw reżimu Vichy. W tym czasie ukrywała się i przygotowywała się do rozwodu z mężem, starając się go chronić (rozwód ostatecznie nie nastąpił).
Wydany w 1948 r. Portret nieznajomego napotkał podobne trudności jak Tropizmy - odrzucanie przez wydawców i chłodną reakcję czytelników. Zainteresowanie publiczności wzbudziła dopiero w 1953 r. jej trzecia powieść, Martereau, a następnie zbiór esejów Era podejrzliwości (1956), który krytyka uznaje za początek nurtu Nouveau Roman. Kolejne powieści cieszyły się już znacznym powodzeniem, podobnie jak opublikowane w 1983 r. wspomnienia (Enfance). Za Les Fruits d’or otrzymała w 1964 r. Prix International de Littérature. Między 1963 i 1966 r.