Akcja ratunkowa Mimo że akcję rozpoczęto zaraz po katastrofie, utrudniało ją słabe przeszkolenie francuskich ratowników i brak nowoczesnego sprzętu oraz technik ratowniczych. 12 marca przybyły specjalnie wyszkolone korpusy ratownicze z Paryża, a następnego dnia na miejsce katastrofy przyjechała specjalistyczna niemiecka brygada ratownicza, która miała znacznie większe doświadczenie oraz lepsze przeszkolenie. W kopalni w ciągu następnych dni udało się uratować wielu z pracujących wówczas górników. Jednakże środowiska związków zawodowych oraz organizacje lewicowe były wyraźnie zdenerwowane opieszałością i brakiem profesjonalnej reakcji na katastrofę ze strony władz; wkrótce po wypadku zaczęły organizować liczne strajki oraz protesty, które obiegły cały departament Nord.
Do 1 kwietnia wydobyto zaledwie 194 ciała górników, głównie dlatego, że większość szybów była zatamowana gruzem oraz innymi przeszkodami, a ówczesna technologia była mało innowacyjna w dziedzinie infrastruktury górniczej.