W wyniku katastrofy zginęło 1099 osób, a setki kolejnych odniosły liczne obrażenia lub poparzenia wysokiego stopnia. 30 marca udało się wydobyć grupę trzynastu górników, którym udało się przeżyć ponad dwa tygodnie pod ziemią. Dwóch najstarszych z nich otrzymało medal Legii Honorowej, natomiast pozostała jedenastka, w tym trzech górników poniżej osiemnastego roku życia, otrzymała ordery Médaille d’or de courage. Ostatni ocalały górnik został wydobyty na powierzchnię 4 kwietnia.
Reakcja publiczna Eksplozja w kopalni Courrières była jedną z pierwszych katastrof opisanych szeroko na łamach prasy. Prawo z 1881 roku gwarantowało mediom dużą niezależność, dzięki czemu relacje na temat katastrofy były obszerne, a także dostarczały najbardziej weryfikowalne fakty na ten temat. W leżącym o 42 km mieście Lille istniały wielkie korporacje wydawnicze, które wysyłały rzesze dziennikarzy oraz korespondentów opisujących wydarzenia z miejsca katastrofy.
Opinia publiczna była bardzo poruszona wielkością tragedii, stąd na masową skalę organizowano zbiórki pieniędzy na rzecz poszkodowanych. W ciągu następnego tygodnia po katastrofie zebrano ponad 750 000 franków na rzecz górników, wśród których wielu straciło pracę, a przez to możliwość utrzymania swoich rodzin.