200 samolotów, używanych do szkolenia.
Nietypowe z późniejszego punktu widzenia zamocowanie karabinu maszynowego na szynie na burcie przedniej kabiny powodowało, że pole ostrzału na boki i do góry było ograniczone przez komorę płatów, niemożliwe było też prowadzenie ognia na wprost do przodu i tyłu, a jedynie w kierunkach skośnych. Mimo to, w porównaniu z wczesnymi samolotami z uzbrojeniem w tylnej kabinie, dawało ono pewne możliwości ostrzału w przedniej półsferze (poza silnikiem i kręgiem śmigła), przez co samolot mógł być również używany ofensywnie. Montowano także dwa karabiny maszynowe, dla uniknięcia konieczności przekładania broni. Efektywne użycie uzbrojenia zależało jednak w dużej mierze od manewrowania samolotem przez pilota. Ogólnie pole ostrzału zostało ocenione jako „średnio dobre”; uzbrojenie było wystarczające przy niewielkiej jeszcze intensywności walk powietrznych w 1915 roku i samolot był ogólnie chwalony w jednostkach.
Polskie lotnictwo nie posiadało samolotów tego typuBrak opisanego typu w: Andrzej Morgała: Samoloty wojskowe w Polsce 1918-1924. Warszawa: Lampart, 1997..