Operacja Dragoon była kontrowersyjna już od momentu jej zaproponowania. Amerykańskie dowództwo wojskowe i jego brytyjskie odpowiedniki nie zgadzały się co do tej operacji. Brytyjski premier Winston Churchill argumentował, że odciągnie ona zasoby wojskowe od alianckich operacji we Włoszech. Zamiast tego opowiadał się za inwazją na regiony roponośne na Bałkanach. Churchill argumentował, że atakując Bałkany, alianci mogliby pozbawić Niemców dostępu do złóż ropy naftowej, powstrzymać postępy Armii Czerwonej i uzyskać lepszą pozycję negocjacyjną z Sowietami w powojennej Europie – wszystko za jednym zamachem.
W pierwotnym planie lądowania miały się odbyć jednocześnie – Overlord w Normandii i Anvil na południu Francji. Wkrótce uznano jednak, że podwójne lądowanie jest niemożliwe do przeprowadzenia przy dostępnych siłach. Rozszerzenie planu Overlorda z trzech plaż desantowych do pięciu wymagało wielu dodatkowych okrętów desantowych (LST), które byłyby potrzebne do przeprowadzenia desantów w ramach operacji Anvil. Kolejny desant aliantów, pod Anzio we Włoszech, przeprowadzony na początku 1944 roku, zakończył się niepowodzeniem. Wszystkie te czynniki skłoniły aliantów do odroczenia lądowania w ramach operacji Anvil.