Po udanym lądowaniu w Normandii odrodzenie planu Anvil stało się jednak coraz bardziej kuszące dla alianckich planistów. Porty w Normandii nie miały wystarczającej przepustowości, aby obsłużyć potrzeby zaopatrzeniowe aliantów, a Wolni Francuzi pod przywództwem gen. Charles’a de Gaulle’a naciskali na bezpośredni atak na południową Francję z większym udziałem wojsk francuskich. Czynniki te doprowadziły do ponownego rozważenia operacji Anvil. Pomimo sprzeciwu Churchilla, operacja została zatwierdzona przez Połączone Kolegium Szefów Sztabów Aliantów 14 lipca, a następnie przemianowana na operację Dragoon 1 sierpnia. Lądowanie zaplanowano na 15 sierpnia.
Churchill i jego szefowie sztabu sprzeciwiali się operacji Dragoon, opowiadając się za wzmocnieniem działań we Włoszech poprzez zdobycie Triestu, lądowanie na półwyspie Istria i przemarsz przez Przełęcz Lublańską do Austrii i na Węgry. Następnie, 4 sierpnia, Churchill zaproponował, aby operację Dragoon (oddaloną o niecałe dwa tygodnie) skierować na wybrzeże Bretanii. Gen.