Oblężenie La Rochelle – oblężenie, które miało miejsce od 11 lutego 1573 do 26 czerwca 1573 w trakcie wojen z hugenotami.

Noc św. Bartłomieja była poważnym ciosem zadanym hugenotom. Król i jego matka Katarzyna Medycejska zamierzali wykorzystać panujący wśród hugenotów chaos i ostatecznie narzucić im swoją władzę. Ich celem stało się La Rochelle, miasto będące główną twierdzą francuskich protestantów, którego upadek mógłby zaowocować poddaniem się pozostałych twierdz. Król miał nadzieję na osiągnięcie tego celu poprzez rokowania, hugenoci odrzucili jednak jego żądania, przygotowując się do obrony miasta.

Dowódcą wojsk królewskich był brat władcy, książę Henryk, późniejszy król. Towarzyszyli mu: brat François-Hercule z Navarry, późniejszy król Henryk IV oraz Henryk I Burbon, książę de Condé, którzy wcześniej przeszli na katolicyzm. Książę Henryk dowodził armią złożoną z 5000 żołnierzy piechoty i 1000 kawalerzystów. W wojskach królewskich służyli przedstawiciele katolickiej szlachty francuskiej, m.in. mistrz artyleryjski Armand de Gontaut-Biron, dowódcy partii katolickiej Luigi Gonzaga i Henryk I de Lorraine, Karol II de Lorraine-Guise, a także Artus de Cossé-Brissac (marszałek Francji), Henri de la Tour d'Auvergne i wielu innych znaczących przedstawicieli szlachty.