Stwierdza jednak, że odczytanie niektórych fragmentów jest trudne ze względu na niedostateczną wiedzę dotyczącą słownictwa i gramatyki oryginalnych języków Biblii.
Luter zaprzecza twierdzeniu Erazma, że kwestia wolności woli jest obojętna dla zbawienia, a stanowi jedynie rzecz wartą uwagi dla teologów – więc nie jest konieczne powszechne jej głoszenie. Dla reformatora jest to kwestia zasadnicza, gdyż sam uważa, że jedynie świadomość niemożności samodzielnego zbliżenia się do zbawienia prowadzi do prawdziwej pokory i uznania łaski Bożej jako jedynego źródła zbawienia. Każda nauka Pisma Świętego jest zdaniem Lutra nie tylko prawdziwa, ale i zbawienna, więc jej głoszenie jest konieczne.
Reformator nie obawia się, że głoszenie nauki podważającej rolę działania człowieka w procesie zbawienia spowoduje upadek moralności, gdyż uważa, że człowiek przemieniony Bożą łaską będzie czynił dobrze mimo tego, że nie będzie oczekiwał z tego powodu korzyści. Nie widzi potrzeby wyjaśniania, co pożytecznego wynika z głoszenia tej nauki – ważne jest jego zdaniem tylko to, że Bóg życzy sobie, aby taką naukę głoszono.