W odpowiedzi na twierdzenie, że nauka Lutra jest sprzeczna z powszechną nauką Kościoła, reformator pyta: kto jest Kościołem? Odnosi się przy tym między innymi do przypadku Izraela, gdy jedynie garstka pozostała wierna Bogu, a większość oddała się bałwochwalstwu. Ostateczny argument dla Lutra stanowią, mimo ich warunkowej przydatności – nie tradycja, głos większości, soborów – ale Pismo Święte.
W pierwszej części dzieła Luter polemizuje z dokonanymi przez Erazma interpretacjami fragmentów Biblii świadczących zdaniem humanisty o istnieniu wolnej woli. Porusza również wątki kanonu Biblii i wadliwości tłumaczeń, jednak nie traktując ich jako problemy zasadnicze w kwestii nauki o wolnej woli.
Odnosząc się do kwestii predestynacji, Luter nie widzi sprzeczności pomiędzy tym, aby Bóg chciał zbawienia każdego człowieka a tym, by przeznaczył do zbawienia jedynie niektórych. Pomimo iż zdaniem Lutra Bóg objawia się w sposób zrozumiały dla człowieka, to jednak objawienie nie jest całkowite;