Od ok. 1780, a na pewno przed 1 czerwca 1783, kształciła się jako stypendystka króla w Paryżu. Zamieszkała na terenie Galerii Luwru u wdowy po Antoine-Josephie Loriocie, królewskim mechaniku, wynalazcy i twórcy (m.in. metody utrwalania pastelu). Uczyła się malarstwa, prawdopodobnie jej nauczycielem był Jean-Baptiste Greuze, jej styl jeszcze w XIX wieku przyrównywano do stylu ówczesnych dzieł z warsztatu tego artysty. Możliwe także, że studiowała też u Élisabeth Vigée-Lebrun.
W 1788 malarka wyszła za mąż i zdecydowała się pozostać na stałe we Francji. Jej mężem został piszący dzieła na temat estetyki malarz miniaturzysta Pierre-Marie Gault de Saint-Germain. Nie wiadomo, czy małżeństwo doczekało się dzieci.
Pomimo że jej decyzja o pozostaniu we Francji mocno zawiodła Stanisława Augusta Poniatowskiego, który planował dla niej stanowisko profesorskie w Warszawie, Anna jeszcze w 1792 otrzymywała wsparcie finansowe od króla. Wystarała się również o stypendium królewskie dla swojego męża, który jeszcze wiele lat po śmierci Stanisława Augusta podpisywał się ancien pensionaire du Roi de Pologne – były stypendysta Króla Polski.