Istnieją również niepotwierdzone przekazy o jej podróżach studyjnych do Italii; zachował się jej list do Bacciarellego z 12 listopada 1789 z prośbą o umożliwienie takiej podróży oraz jego odmowa, podyktowana planami króla wobec artystki.
W okresie paryskim początkowo wysyłała do Warszawy malowane przez siebie obrazy, jednak ostatecznie tylko niewielką ich część Bacciarelli uznał za godną włączenia do królewskiej kolekcji. Ostatecznie związała się w kręgiem artystycznym Jacques-Louisa Davida, który poprawiał jej prace na równi z pracami swych uczniów. Nie jest jednak jasne, czy Rajecka faktycznie uczyła się u niego malarstwa, bowiem nie znalazła się ani w spisie Delécluze′a obejmującym 299 potwierdzonych uczniów mistrza, ani w późniejszym spisie Julesa Davida, wnuka artysty, obejmującym 428 nazwisk.
We Francji dzięki protekcji Louisa de Silvestre′a klientów znajdowała wśród miejscowej arystokracji. W tym okresie powstały prace uznawane do dziś za najlepsze w jej dorobku, m.in. portrety Anny z Sapiehów Potockiej, Ignacego i Stanisława Potockich i Aleksandry z Lubomirskich Potockiej (1789).