Jerzy Stanisław Holzer (ur. 24 sierpnia 1930 w Warszawie, zm. 14 stycznia 2015 tamże) – polski historyk i politolog, uczestnik opozycji demokratycznej w PRL. Był autorem artykułów i książek o dziejach Polski oraz powszechnych XX wieku, a szczególnie historii NiemiecBarbara Stępniewska-Holzer, Jerzy Holzer Egipt. Stulecie przemian, Wydawnictwo Akademickie „Dialog” 2006, okł. s. IV.
Życiorys Urodził się w Warszawie, w zasymilowanej rodzinie żydowskiej, jako syn Ignacego Holzera. Okres II wojny światowej przetrwał w stolicy dzięki pomocy sąsiadów i przyjaciół ojca. Brał udział w tajnych kompletach. Jego rodzina nie przeniosła się do getta i faktycznie się nie ukrywała. W 1943 przyjął wraz z całą rodziną chrzest. Przeżył powstanie warszawskie.
W 1948 wstąpił do komunistycznego Związku Walki Młodych, a potem do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, której członkiem był do 1979. Został młodzieżowym aparatczykiem w Związku Młodzieży PolskiejSpętana akademia, Polska Akademia Nauk w dokumentach władz PRL, materiały Służby Bezpieczeństwa (1967-1987), wybór, wstęp i opracowanie: Patryk Pleskot, Tadeusz Paweł Rutkowski, t. I, Warszawa 2009, s. 479..