Udaje się do podziemi świątyni z pochodnią w dniu wielkich uroczystości kościelnych, jednak w ostatniej chwili rezygnuje z wysadzenia gmachu, dochodząc do wniosku o bezcelowości takich metod walki o sprawiedliwość społeczną.
W finale utworu zarówno Piotr, jak i Wilhelm odnajdują równowagę ducha, zrywając ostatecznie zarówno z religią, jak i z anarchizmem, kierując się odtąd optymizmem, wiarą w postęp technologiczny i społeczny oraz pełnym racjonalizmem. Piotr związuje się z wychowanicą Wilhelma Marią, ma z nią dziecko.
Cechy i przesłanie utworu Paryż stanowi zwieńczenie podjętej w Trzech miastach krytyki religii katolickiej, przedstawiając ją jako przebrzmiałą i nieczułą na współczesne problemy społeczne. Zamiast niej Zola proponuje własny światopogląd, oparty na wierze w siłę postępu we wszystkich dziedzinach życia ludzkiego, racjonalizmu i życiowego optymizmu. Rozwinięta zostaje w ten sposób filozofia, którą już w cyklu Rougon-Macquartowie wyrażały powieści Radość życia, Doktor Pascal oraz Dzieło. Tylko taka postawa zdaniem autora umożliwia rozwiązywanie dylematów epoki przemysłowej, jak również poprawę warunków życia najuboższych, które Zola wstrząsająco opisuje pisząc o rodzinie Salvatów.