Również przebieg zamachu bombowego nie ma cech czynu bohaterskiego – Zola podkreśla jego bezskuteczność oraz bezsensowną śmierć przypadkowej, niewinnej ofiary, chociaż zaznacza również motywację samego zamachowca, którego w odróżnieniu od Suwarina, bohatera Germinala, usprawiedliwia, przypominając o jego wcześniejszym życiu. W zupełnie inny sposób pisze o Wiktorze Mathisie, autorze zamachu odwetowego, studencie, którego postawę piętnuje jako bezmyślną (pierwowzorem tej postaci był autentyczny anarchista Émile Henry).

Obok głównego wątku Piotra i Wilhelma autor rozwija wątek parlamentarny, ukazując przetasowania rządowe będące rezultatem zamachów anarchistycznych oraz niewielkie rezultaty społeczne toczonych w Zgromadzeniu Narodowym debat, kolejnych upadków gabinetów i powoływania nowych rządów. Poprzez postać Mége’a, konsekwentnego lewicowego krytyka kolejnych gabinetów, który jednak sam nie jest w stanie nigdy przejąć władzy i przeprowadzić reform, wyraża wątpliwość w skuteczność także i parlamentarnej taktyki działania na rzecz najuboższych, lansowanej przez środowiska reformistyczne, krytykuje również dogmatyzm tego polityka (prototypem Mege’a był najprawdopodobniej Jules Guesde).