działały nawet dwa bractwa: męskie św. Dymitra Sołuńskiego i żeńskie św. Marii Magdaleny. Taka sytuacja trwała aż do wybuchu II wojny światowej.
Parafia ponownie uzyskała samodzielność w 1940. Mimo trudnego okresu okupacji – początkowo radzieckiej, później niemieckiej – udało się wyremontować cerkiew i odbudować budynki parafialne. Jednak już 22 lipca 1944 (kiedy Żerczyce znalazły się na linii frontu) wieś została zbombardowana, a cerkiew parafialna i sąsiadujące z nią budynki uległy całkowitemu zniszczeniu. Ocalała kaplica cmentarna, wokół której skupiło się życie religijne parafii.
Bezpośrednio po wojnie, w wyniku akcji repatriacyjnych wielu parafian zmuszono do wyjazdu do Białoruskiej SRR. W wyniku utworzenia w 1947 monasteru żeńskiego na Świętej Górze Grabarce, odłączono od parafii żerczyckiej 2 wsie (Grabarkę i Wakułowicze), które weszły w skład nowej, przyklasztornej parafii. W 1951 parafia liczyła 1331 wiernych, zamieszkałych w 275 domach. Odbudowano cerkiew parafialną, którą konsekrowano 10 lipca 1951. Świątynia stopniowo wzbogacała się o różne dary rzeczowe (m.in.