Wielokrotnie wypowiadał się krytycznie o sytuacji społecznej w Imperium Rosyjskim i widział w niej jedną z przyczyn wysokiej częstości zaburzeń psychicznych. Był jednym z głównych założycieli rosyjskiej szkoły w psychiatrii, a jego uczniami byli m.in. Piotr Gannuszkin, Wiktor Osipow, Lew Rozensztejn i E.K. Kraspuszkjan. Uchodził za zaciętego krytyka koncepcji niemieckiego psychiatry Emila Kraepelina, twierdząc iż zaburzenia psychiczne stanowią continuum i trudno jest jasno oddzielić jedną chorobę od drugiej, a także podać jej rokowanie. Wiele prac Serbskiego było krytyką tez Kraepelina, co nie przeszkadzało mu uchodzić za jednego z największych znawców dorobku Niemca. Ze względu na drogę życiową oraz wkład w rosyjską psychiatrię jest często porównywany z francuskim psychiatrą Philippe'em Pinelem. Główne jego zainteresowania koncentrowały się wokół tematów: demencji (szczególnie wczesnej demencji), katatonii, halucynacji, chorób organicznych mózgu, psychoz organicznych, zespołu Korsakowa, form przejściowych między różnymi zaburzeniami psychicznymi i ostrej psychozy. Jego oryginalne wydanie "Psychiatrii sądowej" uchodzi za biały kruk w antykwarystyce literatury psychiatrycznej. Wiele z jego "analiz przypadków" do dziś daje się za wzór w metodologii badań naukowych w psychiatrii.