Uchodził za wielkiego społecznika, doskonałego lekarza i erudytę. Znał kilka języków obcych.
Profesor Serbski uchodził za osobę niezwykle etyczną. Legendarna już niemal jest jego postawa wobec policji, której to funkcjonariuszom zakazywał wstępu do kierowanej przez siebie uniwersyteckiej kliniki psychiatrii. Gdy w sierpniu 1906 roku na jej terenie (w 1 sekcji jej chamowniczeskiej części) pojawił się oficer policji (z rozkazem od majora policji) w celu sprawdzenia, czy wśród pacjentów nie ukrywają się przestępcy, Serbski odmówił wykonania polecenia, twierdząc że taka inspekcja może źle wpłynąć na stan pacjentów. W owym czasie w Rosji było to zachowanie niezwykle odważne i ryzykowne. Policjant po rozmowie z przełożonym zażądał, by Serbski w ciągu pół godziny zmienił zdanie, gdyż w przeciwnym razie inspekcja zostanie przeprowadzona siłą. Profesor ponownie odmówił, a policjant zrezygnował. Po incydencie Serbski zgłosił zażalenie na komisariacie i zażądał postawienia zarówno oficera policji, jak i jego przełożonego przed sądem.