W tym samym roku Serbski uczestniczył w badaniu psychiatrycznym byłego deputowanego do I Dumy Państwowej Władimira Niedonoskowa, który oskarżony był o zabójstwo. Stwierdzono niepoczytalność podsądnego. Sąd kierując się prawdopodobnie wytycznymi rządu (Niedonoskow był zdecydowanym opozycjonistą) odrzucił badanie psychiatryczne i skazał Niedonoskowa na 4 lata więzienia. Serbski w wielu artykułach, zarówno w prasie ogólnej, jak i sądowniczej, wystąpił z ostrą krytyką działań wymiaru sprawiedliwości.
Gdy w roku 1905 wśród lekarzy rosyjskich pojawiła się rewolucyjna idea wspólnego, wieloosobowego zarządzania szpitalami, Serbski stał się nieprzejednanym jej wrogiem, mimo iż takie wytyczne podawały również kongresy rosyjskich psychiatrów. Argumentował swoje działania brakiem zaufania wobec części psychiatrów oraz popieraniem przez nich poglądów Emila Kraepelina. W październiku 1906 roku wydał w klinice rozporządzenie zakazujące podwładnym jakichkolwiek zmian w leczeniu pacjentów podczas swojej nieobecności. Wywołało to ostry sprzeciw personelu i odbiło się głośnym echem w prasie. Wówczas Serbski złożył do dziekana Dmitrija Zernowa skargę na pracowników, którzy domagali się współkierowania kliniką i przez kolejne 2 tygodnie nie pojawiał się w pracy. W grudniu sąd arbitrażowy nakazał wprowadzenie w klinice systemu współkierownictwa.