Resztki armii wycofały się pod koniec 1919 r. do Guriewa. Dowództwo bolszewickie wysłało ultimatum o poddaniu się w zamian za darowanie życia Kozakom. Zostało ono jednak odrzucone. W rezultacie pod naporem ofensywy bolszewickiej wojsk Frontu Turkiestańskiego Kozacy wycofali się wzdłuż wschodniego brzegu Morza Kaspijskiego na południe. Guriew został zajęty 5 stycznia 1920 r. Generał W. S. Tołstow zamierzał pierwotnie przeprawić swoje 15-tysięczne oddziały na północny Kaukaz, do sił gen. A. I. Denikina. Jednakże z powodu zamarznięcia Morza Kaspijskiego w rejonie wsi Żiłaja Kosa, dokąd Kozacy doszli, postanowiono przemaszerować do Fortu Aleksandrowskiego, gdzie po bardzo ciężkim marszu dotarto na pocz. marca 1920 r. Liczebność Kozaków spadła do ok. 3 tys. ludzi, z których większość miało odmrożone różne części ciała. Tam Kozacy uzyskali zapewnienie ewakuacji morzem przez statki gen. A. I. Denikina. Z powodu klęsk wojsk denikinowskich ewakuacja objęła tylko mniejszą część Kozaków uralskich. Pozostali, w liczbie ok. 1,9 tys. ludzi w najlepszej formie, po podejściu na pocz. kwietnia pod Fort Aleksandrowski bolszewickiej Wołżsko-Kaspijskiej Flotylli Morskiej, poddali się bolszewikom. Szeregowi Kozacy zostali włączeni do bolszewickich pułków kawalerii. Wielu z nich później zdezerterowało z nich, aby dalej walczyć z bolszewikami.