Do początku września linia frontu doszła pod stanicę Sacharnaja nad rzeką Ural. W tym czasie w skład Samodzielnej Armii Uralskiej weszło ok. 2 tys. Kozaków orenburskich z I Orenburskiego Korpusu Kozackiego, dowodzonych przez gen. I. G. Akulinina, którzy od początku września wycofywali się wzdłuż taszkienckiej linii kolejowej. Wzmocnienie Kozaków uralskich pozwoliło im wyprowadzić spod stanicy Sacharnaja niespodziewane uderzenie grupy kawalerii złożonej z czterech pułków, w wyniku którego został zdobyty Łbiszczeńsk z ogromnymi składami uzbrojenia i wyposażenia wojskowego. Kozacy rozbili też sztab i dowództwo bolszewickiej 25 Dywizji Strzeleckiej, stacjonujące w mieście (zabity został m.in. W. I. Czapajew). Front znowu powrócił w rejon Uralska, który został po raz drugi zablokowany. Jednakże w tym czasie wojska bolszewickie rozgromiły Samodzielną Armię Orenburską. Dzięki temu siły te zostały skierowane przeciw Kozakom uralskim, wśród których w październiku wybuchła epidemia tyfusu. Pomoc medyczna wysłana od gen. Antona I. Denikina przyszła zbyt późno. W listopadzie pułki Samodzielnej Armii Uralskiej zmalały do rozmiarów sotni.