Tołstow rozpoczął ofensywę (skoordynowaną z ogólną ofensywą wojsk białych adm. A. W. Kołczaka na Syberii), w wyniku której nie tylko odzyskano utracone obszary obwodu uralskiego, ale zajęto też pograniczne tereny samarskiej i saratowskiej guberni. Bolszewicka 4 Armia poniosła bardzo duże straty. Na pocz. kwietnia została rozbita, broniąca się w Łbiszczewsku, 25 Dywizja Strzelecka W. I. Czapajewa. Do walki z wojskami bolszewickimi przystąpili również Kozacy z północnej części obwodu uralskiego, wyrzucając bolszewików. Ich odwrót był tak szybki, że nie zdążyli ewakuować 3-tysięcznego garnizonu Uralska, zablokowanego przez najlepsze jednostki Kozaków uralskich. Generał W. S. Tołstow resztę sił skierował na pomoc wojsk adm. A. W. Kołczaka. Jednakże nie udało mu się zdobyć z marszu Uralska. Pozostałe szturmy Kozaków też zostały odparte, gdyż brakowało im kadry oficerskiej i uzbrojenia. W lipcu 1919 r. spod Ufy powróciła pod Uralsk odtworzona 25 Dywizja Strzelecka W. I. Czapajewa, ratując bardzo już osłabiony garnizon miasta. Po odblokowaniu Uralska przeciw Samodzielnej Armii Uralskiej, podporządkowanej pod względem operacyjnym Siłom Zbrojnym Południa Rosji gen. A. I. Denikina, zostały skierowane nowe siły. Kozacy uralscy ponownie byli zmuszeni wycofywać się w bardzo ciężkich walkach, początkowo pod Łbiszczeńsk.