Dywizja kawalerii została zawrócona, odbijając nawet Uralsk, ale szybko została z niego wyrzucona kontratakiem wojsk bolszewickich. Cała północna część obwodu uralskiego znalazła się pod władzą bolszewików. Natarcie na Guriew udało się natomiast odeprzeć i zniszczyć wysadzony na tyłach desant. Pomimo tego położenie strategiczne Samodzielnej Armii Uralskiej było ciężkie. Utrata Uralska podkopała morale jej oddziałów. Brakowało też zapasów i posiłków. Do pocz. marca 1919 r. wojska bolszewickie zajęły ponad połowę obwodu uralskiego, w tym stanicę Słamichinskaja. W ten sposób pojawiło się zagrożenie zepchnięcia Kozaków uralskich w dół Uralu, gdzie brakowało zapasów żywności. Uralski Zjazd Wojskowy zaproponował pomysł odwrotu resztek armii wraz z uchodźcami cywilnymi wiosną do Fortu Aleksandrowskiego. 11 marca na czele armii został postawiony ataman płk Władimir S. Tołstow. W tym czasie bolszewicy przysłali do stanicy Mergienowskiej swoją delegację pokojową, prowadzącą równocześnie agitację wśród Kozaków. Jednakże po przybyciu do stanicy ataman W. S. Tołstow, mianowany generałem majorem, rozkazał rozstrzelać członków delegacji i tych Kozaków, którzy prowadzili z nimi negocjacje. Pod koniec marca Samodzielna Armia Uralska liczyła mniej niż 17 tys. żołnierzy. Po wyborze nowego atamana podniosło się ich morale. Pułkownik W. S.