W październiku 1918 r. ponownie doszło do zaciętych walk pod Uralskiem. Początkowo pod miasto dotarł na czele grupy wojsk Wasilij I. Czapajew. Zajęły one miasto, ale wkrótce potem zostały rozbite, a W. I. Czapajew uciekł. Do Uralska pod koniec października skierowały się jednak 2 następne bolszewickie zgrupowania wojskowe. Zostały one pokonane i zmuszone do odwrotu. Kozacy zdobyli duże ilości uzbrojenia i wyposażenia wojskowego. Wojska bolszewickie, po likwidacji frontu iżewskiego, zebrały nowe siły. W połowie grudnia po raz kolejny zaatakowali Armię Uralską, przemianowaną 28 grudnia rozkazem głównodowodzącego wojskami białych na Wschodzie adm. Aleksandra W. Kołczaka na Samodzielną Armię Uralską. Nacierali jednocześnie w kierunku na Uralsk, Ileck, stanicę Słamichinską i Guriew. Kozakom zabrakło sił, więc zwrócili się o pomoc do adm. A. W. Kołczaka. W styczniu 1919 r. transport broni i wyposażenia wojskowego dotarł do granicy obwodu uralskiego. Dowiedziało się o nim dowództwo bolszewickie, kierując część oddziałów w celu jego przechwycenia. Kozacy z kolei wysłali z frontu pod Uralskiem swoją najlepszą dywizję kawalerii, osłabiając obronę miasta. Doprowadziło to do utraty Uralska 24 stycznia 1919 r. Wcześniej padł Ileck.