Jedynie w celu wsparcia Ludowej Armii Komucza i Samodzielnej Armii Orenburskiej zostały wysłane dwa pułki kawalerii.
Do połowy sierpnia 1918 r. wojska bolszewickie nie atakowały Armii Uralskiej. Wojskowy Zjazd Kozaków uralskich zdecydował, że w takiej sytuacji nie będzie też działań zaczepnych z ich strony. To spowodowało, że bolszewicy zgromadzili siły przeciwko Ludowej Armii Komucza, po czym pobili ją. Następnie skierowali swoje wojska przeciwko Armii Uralskiej z różnych kierunków. Na tyłach armii desanty wysadziła Wołżsko-Kaspijska Flotylla Wojenna, wspierając je ogniem dział swoich okrętów. Kozacy ponownie otrzymali uzbrojenie i wyposażenie wojskowe od Komucza, dzięki czemu sformowali nowe i uzupełnili dotychczasowe pułki. Udało im się powstrzymać natarcie i znowu odrzucili wojska bolszewickie ze swoich granic. Jednakże Wojskowy Zjazd Kozaków uralskich powtórzył poprzedni błąd, nie okazując pomocy silnie zagrożonej Ludowej Armii Komucza. W rezultacie wojska bolszewickie zdobyły Kazań i inne miasta. W tym czasie Armia Uralska została przeorganizowana. Sztab armii składał się z oddziałów generał-kwatermistrza, operacyjnego, wywiadowczego i dyżurnego generała (wydziały sztabu wojskowego, mobilizacyjny, szkoleniowy i inspektorski). Przy sztabie znajdowały się zarząd inżynierski i oddział zaopatrzenia artyleryjskiego.