W 1935 roku Bernard Świerczyna złożył egzamin maturalny i uzyskał świadectwo dojrzałości.
W latach 1935–1936 odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową, w trakcie której ukończył Dywizyjny Kurs Podchorążych Rezerwy 26 DP przy 18 Pułku Piechoty w Skierniewicach. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1938 i 312. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W tym też roku rozpoczął pracę zawodową w Wydziale Skarbowym Urzędu Wojewódzkiego Śląskiego w Katowicach. Kilka dni przed wybuchem wojny zawarł związek małżeński z mysłowiczanką Adelajdą z Kierków. 28 sierpnia 1939 roku wcielony został do jednostki wojskowej, z którą udał się na ziemię lwowską. Po jej zajęciu przez Armię Czerwoną wrócił do Mysłowic i podjął pracę w miejscowym urzędzie skarbowym. Po kilku tygodniach został aresztowany przez gestapo i osadzony w obozie jenieckim w Łambinowicach, skąd zwolniony został pod koniec 1939 roku. W 1940 roku przeniósł się na bezpieczniejsze dla Polaków tereny Generalnego Gubernatorstwa. Rozpoczął działalność konspiracyjną na terenie Krzeszowic (na zachód od Krakowa), gdzie wstąpił w szeregi "Orła Białego" i Związku Walki Zbrojnej.