W 1928 zespół CAGI skonstruował powiększony kuter GANT-4 (lub ANT-4), uzbrojony w dwie torpedy kalibru 450 mm i jeden karabin maszynowy. W 1928 podjęto niewielką produkcję seryjną tych kutrów pod oznaczeniem Sz-IV (ros. Ш-IV), w ramach pięciu serii (59 sztuk).
Ponieważ torpedy kalibru 450 mm były bronią przestarzałą i o małej mocy, zespół CAGI otrzymał polecenie opracowania kolejnego kutra i w 1929 roku opracowano kuter oznaczony GANT-5. Zachowując ogólne cechy GANT-4, był on nieco dłuższy, uzbrojony w dwie torpedy kalibru 533 mm i wyposażony w silniki o większej mocy. Prace opóźnił jednak brak odpowiednich silników produkcji radzieckiej. Dopiero 15 lutego 1933 roku został zbudowany prototyp GANT-5, z dwoma włoskimi silnikami lotniczymi Isotta-Fraschini o mocy 1000 KM. Próby wykazały, że prędkość i dzielność morska jest wyższa od Sz-IV, usunięto też problem wibracji. Prototyp osiągnął prędkość maksymalną z torpedami 58 węzłów. Okręt został w efekcie jeszcze przed zakończeniem prób skierowany do produkcji w 1933 roku pod oznaczeniem G-5 (ros. Г-5). Spotykane jest też oznaczenie projektu 116. Seryjne kutry otrzymały radzieckie silniki GAM-34, będące wersją lotniczego AM-34 konstrukcji A. Mikulina (wzorowanego na Isotta-Fraschini), o mocy ciągłej 720 KM. Pierwszy kuter seryjny został zbudowany w 1933 roku.