Jego prędkość na próbach wyniosła 51 węzłów z torpedami. Produkcja rozpoczęła się od VI serii, kontynuując numerację kutrów Sz-IV. Budowała je stocznia nr 194 im. A. Marti w Leningradzie, a od 1940 roku (XI serii) z uwagi na duże obciążenie stoczni w Leningradzie przeniesiono ją do nowego zakładu nr 532 w Kerczu, a także do Chersonia i zakładu nr 341 w Rybińsku. Od końca 1941 roku produkcję przeniesiono do zakładu nr 639 w Tiumeniu. W latach 1933–1937 zbudowano 176 kutrów, dalsze okręty budowano do 1944. Kuter G-5 był w latach czterdziestych jedną z najszybszych jednostek tej klasy na świecieTomasz J. Kowalski, Radziecki kuter torpedowy G-5, seria Typy Broni i Uzbrojenia nr 61, Wyd. MON, Warszawa, 1979, str. 7-8, . thumb|Kuter typu G-5 w 1940, w tle krążownik „Kirow” thumb|Widok na mostek i wkm 12,7 mm z tyłu nadbudówki Kadłub był wykonany z aluminium, szerszy w części dziobowej. Pokład dziobowy był lekko wypukły. Dno miało jeden redan. Kadłub miał dwie poprzeczne grodzie wodoszczelne, pierwszą za skrajnikiem dziobowym (forpikiem). W części dziobowej były zamontowane silniki, z pokrywą w pokładzie nad nimi i dwoma włazami, do maszynowni i forpiku. Na śródokręciu była mała, niska nadbudówka, długości ok. 4 m, umożliwiająca jedynie siedzenie wewnątrz.