Nadbudówka miała opływową formę, kroplową w rzucie z góry, jedynie z kanciastą ścianą przednią z trzech części, z oknami. W przedniej części nadbudówki była sterówka, a nad nią był właz dla dowódcy, w późniejszych seriach osłonięty wiatrochronem z pleksiglasu. Pośrodku dachu był właz zejściowy do nadbudówki i maszynowni, a w jej tylnej części właz z obrotnicą karabinu maszynowego. Na dachu nadbudówki z przodu był celownik torpedowy, a po prawej reflektor o średnicy 23 cm. W rufowej części kadłuba były dwa koryta dla torped, z szynami stabilizującymi, wystającymi poza rufę.
Załogę stanowiło tylko 6, później 7 osób: dwóch oficerów, radiotelegrafista, dwóch motorzystów i jeden lub dwóch strzelców. Autonomiczność wynosiła 1 dobę.
Kutry G-5 były produkowane w kilku seriach. Zmianie ulegał m.in. kształt nadbudówki oraz uzbrojenie strzeleckie, montowane przede wszystkim na obrotnicy z tyłu nadbudówki. Wczesne serie od VI uzbrojone były w jeden lotniczy karabin maszynowy na nadbudówce. Stosowane był karabiny maszynowe typu DA, a następnie SzKAS kalibru 7,62 mm. Od IX serii z 1936 roku montowano drugi karabin maszynowy kalibru 7,62 mm na obrotnicy w luku na dziobie. Od X serii uzbrojenie stanowił jeden wielkokalibrowy karabin maszynowy DSzK kal. 12,7 mm i jeden kalibru 7,62 mm.