We wrześniu 1933 otrzymał nominację na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Skarbu.
23 lutego 1934 został mianowany na stanowisko ministra wyznań religijnych i oświecenia publicznego (w rządach Janusza Jędrzejewicza, Leona Kozłowskiego i Walerego Sławka). Objął je po długim namyśle. Jako minister kierował się wskazówkami brata Janusza i innych działaczy Zrębu. Obok siebie istniały dwa systemy szkolne: stary i nowy, który na tle obowiązujących rozwiązań europejskich był bardzo nowoczesny. W momencie objęcia stanowiska przez Jędrzejewicza zamykano zmiany w szkolnictwie powszechnym i zaczynano wstępne przygotowania do zmian w szkolnictwie średnim, polegających na wprowadzeniu programu czteroletnich gimnazjów. W trakcie półtorarocznego sprawowania funkcji ministra rozpoczęto przygotowania programów licealnych. Na polu polityki wyznaniowej uzgodniono kwestię nauki katechizmu w szkołach. Minister zaangażował się osobiście w rozmowy z metropolitą Adamem Sapiehą, który przewodniczył Komisji Oświaty Episkopatu. Sprawę uregulowania stosunków z autokefalicznym Kościołem prawosławnym powierzył swojemu zastępcy, ks. Bronisławowi Żongołłowiczowi. W październiku 1935 ustąpił ze stanowiska. Pełnił funkcje sekretarza generalnego Komitetu Krzyża i Medalu Niepodległości.