Pośrednia Brdarowa Grapa porośnięta jest lasem i kosówką, tylko niewielkie partie są jeszcze trawiaste. W podhalańskiej gwarze, zarówno polskiej, jak i słowackiej, grapą nazywano strome i urwiste zbocze, grzbiet lub wzniesienie. Od 1949 r. cały rejon Liptowskich Kop stanowi zamknięty dla turystów obszar ochrony ścisłej TANAP-u. Nazwa Pośrednia Brdarowa Grapa używana jest w części nowszych wydawnictw polskich; w pozostałych oraz w publikacjach słowackich stosowane jest określenie Mała Brdarowa Grapa (Malá Brdárova grapa).
Problemy z nazewnictwem i lokalizacją Cztery szczyty Brdarowych Grap zostały wyróżnione przez Władysława Cywińskiego w 11 tomie przewodnika wspinaczkowego Tatry. Szpiglasowy Wierch. Wcześniejsi tatrolodzy Witold Henryk Paryski i Ivan Bohuš wyróżniali tylko trzy szczyty: Wielką i Małą Brdarową Grapę oraz Brdarową Dzwonnicę, podobnie podawano także na mapach, przy czym Mała Brdarowa Grapa (Malá Brdárova grapa) odpowiadała Pośredniej Grapie Władysława Cywińskiego.
Przypisy Władysław Cywiński. Szpiglasowy Wierch. Przewodnik szczegółowy, tom 11. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2005, . Tatry Zachodnie słowackie i polskie. Mapa turystyczna 1:25 000,Warszawa: Wydawnictwo Kartograficzne Polkart Anna Siwicka, 2009/10, .
Witold Henryk Paryski, Zofia Radwańska-Paryska, Wielka encyklopedia tatrzańska, Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004, .
Kategoria:Szczyty Tatr Wysokich Kategoria:Szczyty słowackich Tatr