Leczenie Nie istnieje żadna metoda leczenia przyczynowego progerii, nie określono też ścisłych zaleceń w terapii pacjentów z tą chorobą. Zgon następuje najczęściej z powodu chorób układu krążenia (udar mózgu, zawał mięśnia sercowego) w wyniku postępującej miażdżycy naczyń wieńcowych i mózgowych. Stosuje się jedynie leczenie fizjoterapeutyczne w celu zapobiegania przykurczom mięśni.
Historia Chorobę jako pierwszy opisał sir Jonathan Hutchinson w 1886 roku. Kolejnym, który przedstawił opis progerii, był angielski chirurg Hastings Gilford w 1897 roku. Pacjent Gilforda zmarł w wieku 18 lat z powodu zawału serca. Gilford wprowadził do medycyny określenie „progeria”. Terminu zespół Hutchinsona-Gilforda pierwszy użył DeBusk w 1972 roku. Według danych z 1 października 2016 roku na całym świecie żyło wówczas 140 zidentyfikowanych osób z progerią w 45 państwach. Szacuje się, że na progerię choruje około 200 – 250 osób na świecie i wciąż odnajduje się nowe dzieci z tą chorobą. Kiedy projekt Find the Other 150 wystartował w 2009 roku wiadomo było o zaledwie 54 przypadkach tej choroby w 30 krajach. W ciągu niespełna 4 lat dzięki kampanii udało się odnaleźć 50 dzieci z kolejnych siedmiu państw na pięciu kontynentach.