W 1937 roku w Paryżu odbył się V Międzynarodowy Kongres Architektów, podczas którego między innymi dyskutowano nad sytuacją mieszkańców wsi w środkowej i wschodniej Europie.
Rozwój ruralistyki w Polsce Pierwsze znaczące polskie publikacje podejmujące problematykę projektowania wsi to Budowanie wiejskie dziedzicom dóbr i posesorom, toż wszystkim jakążkolwiek zwierzchność po wsiach i miasteczkach mającym do uwagi i praktyki podane z 1782 roku autorstwa Piotra Świtkowskiego oraz Nowa zagroda Jana Pohoskiego (1921). W 1939 roku Franciszek Piaścik sformułował teorię „trójstopniowej więzi społecznej na wsi”, która po II wojnie światowej stała się podstawą rozwoju ruralistyki w Polsce. Polega ona na hierarchicznym podziale jednostek, gdzie podstawową jednostką jest wieś z gospodarstwami rolnymi i towarzyszącymi im podstawowymi usługami (szkoła, sklep), wyższą jednostką jest obszar gminy lub parafii, a najwyższą w hierarchii – region. Zasada Piaścika (nieznacznie modyfikowana) obowiązywała w planowaniu przestrzennym wsi do 1975 roku, kiedy to przyjęto nowy podział administracyjny kraju. Wówczas za pierwszy poziom przyjęto tzw.