wieś podstawową (rejonową) obejmującą osadnictwo z promieniem obsługi do 3 km, kolejne poziomy to miejscowość gminna (promień obsługi do 15 km), miasteczko rolnicze (promień obsługi do 25-30 km). W 1961 roku weszła w życie Ustawa o terenach budowlanych na obszarach wsi, która wraz z Ustawą o planowaniu przestrzennym dała podstawy do porządkowania przestrzennego kraju. W przypadku wsi było to między innymi dążenie do skupiania nowej zabudowy, co miało pomóc między innymi w dostępie do usług czy łatwiejszemu zaopatrzeniu w wodę.
Charakterystyczne cechy osadnictwa wiejskiego Charakterystyczną cechą układów wiejskich jest połączenie terenów osiedlowych (obejmujących zabudowę mieszkalną i usługową) z terenami upraw obejmującymi grunty orne, łąki, pastwiska, lasy, wody. Tradycyjną zabudowę wsi charakteryzuje powtarzalność form, rytm układu zagród oraz stosowanie tych samych materiałów budowlanych. Podstawowym elementem przestrzennym jest zagroda, w skład której wchodzą budynki mieszkalne, inwentarskie, gospodarcze i magazynowe Główną funkcją obszarów rolniczych jest produkcja rolna, obecnie często uzupełniana przez przemysł przetwórczy. Współcześnie tereny wiejskie pełnią też ważną rolę wypoczynkową i turystyczną.
Zobacz też Urbanistyka Wieś
Przypisy