Może odmówić jeżeli narusza to prawo, nie bada natomiast przyczyn dymisji, Kanclerz kieruje pracami rządu, przewodniczy posiedzeniom, Reprezentuje rząd na zewnątrz – wobec innych organów państwa i w kontaktach międzynarodowych, Dysponuje urzędniczym aparatem pomocniczym (urząd kanclerski) – czerpie stąd informacje o funkcjonowaniu państwa, kontroluje innych ministrów i koordynuje ich działalność.
Kanclerz nie obsadza wysokich stanowisk rządowych – robią to ministrowie resortowi. Kanclerz określa wytyczne polityki rządu – jednak każdy minister kieruje swym resortem samodzielnie, ale odpowiada przed szefem rządu za tę działalność. Wytyczne mogą być szczegółowe, jak i kierowane do całego rządu. Nie zawsze są bezwzględne i kategoryczne, kanclerz nie może autokratycznie rozstrzygać spraw, musi brać pod uwagę opinie innych członków rządu – ważnych polityków swej partii lub koalicji. Często kieruje raczej apele i prośby, inaczej mógłby stracić poparcie swojego zaplecza politycznego. Kanclerze rzadko więc korzystają z tego przywileju. Kanclerz podlega odpowiedzialności karnej.
Zobacz też kanclerze Niemiec
Przypisy
Bibliografia Bogusław Banaszak, System konstytucyjny Niemiec, Wydawnictwo Sejmowe, Warszawa 2005.
Kategoria:Polityka Niemiec