Ptolemeusz, autor jednego z największych dzieł starożytności na długo ugruntował pogląd o geocentrycznej budowie świata, nieruchomości Ziemi, jej niewielkich rozmiarach i wielkim nieznanym lądzie południowym (Terra Australis Incognita), a jego mapa świata, przedstawiona w nowym, opracowanym przez niego odwzorowaniu, była przedrukowywana jeszcze do połowy XVI wieku.
Geografia w okresie średniowiecza Geografia arabska w okresie średniowiecza thumb|300px|Mapa Al-Idrisiego Nauka rozwijająca się szybciej i wszechstronniej niż w chrześcijańskiej Europie. Przyczyniła się do tego ekspansja religijno-polityczna, zarządzanie państwem od Atlantyku po Indie, wędrowny tryb życia Arabów zajmujących się administracją i handlem oraz pielgrzymki do Mekki sprzyjały poznawaniu nowych obszarów. Arabowie rozszerzyli horyzont geografii w trzech kierunkach: na wschód o obszar między Chinami a Indami a Azję Centralną i Persją, na północ: po Kaukaz, Wołgę, Morze Czarne, Kaspijskie i Bałtyk, na południe: do Sudanu i wzdłuż wybrzeży do południowych krańców Afryki. Obszar znany Arabom liczył 90 mln km² powierzchni. Po opanowaniu ośrodków starożytnej nauki i przetłumaczeniu w IX wieku działa Klaudiusza Ptolemeusza Mathematikee syntaxis, Arabowie przyswoili sobie jego naukę i przekazali ją Europie.