Wiedzę o Ziemi określali greckim terminem gagrafiya, rozumianym za Ptolemeuszem jako naukę o długości i szerokości geograficznej lub cechach klimatów. Dlatego dużo też czasu poświęcali na pomiary długości południka ziemskiego w Mezopotamii i Syrii. W IX wieku wyznaczyli współrzędne geograficzne południowych wybrzeży Morza Śródziemnego i obliczyli jego rozciągłość prawie zgodnie z rzeczywistością poprawiając błąd Ptolemeusza. Wynik nie był jednak znany w Europie. Wyników pomiarów Arabowie nie potrafili zastosować do sporządzania map. Nie wykorzystali też w kartografii ogromnego materiału faktograficznego. Mapy arabskie są podobne do map chrześcijańskich, schematyczne, bez siatki kartograficznej. Szczegółowością wyróżnia się mapa Al-Idrisiego z 1152 roku opatrzona komentarzem (Księgą Rogera). Poza geografią matematyczną rozwijała się także geografia regionalna – opisy podróży. Ponieważ Arabowie zbierali fakty, nie zajmując się obserwacją zjawisk przyrodniczych, opisy te są zbiorem informacji gospodarczych i politycznych, przeplatanych historią kalifatów, wersami Koranu i baśniami.