Geografia w okresie wczesnego średniowiecza (500–800) Okres w dziejach geografii, który przyniósł zupełny upadek nauki antycznej i podporządkowanie myśli badawczej teologii, nic nowego nie wnosząc w dziedzinie badań naukowych i kształtowania nowych pojęć geograficznych. Zanikła nazwa geografii, zastąpiona terminem „kosmografia”. Działalność naukowa skoncentrowana była na terenie klasztorów, gdzie wszystkie zagadnienia ujmowano ściśle według nauk kościelnych, odrzucając wszystko co się nie zgadzało w sensie dosłownym z Biblią. Myśli starożytnych filozofów zostały albo potępione jako pogańskie, albo na siłę godzone z wyobrażeniami chrześcijańskimi. Przyswojono też tradycyjne błędy z okresu starożytności, pojęcia geograficzne kształtowały się w oparciu o dosłowną interpretację dogmatyki biblijnej i pozostałości nauki starorzymskiej. Nie rozszerzono horyzontu geografii, zaś głównym źródłem wiadomości o krajach były pielgrzymki do Palestyny, misje dyplomatyczne i misyjne do północnej i wschodniej Europy, na wyspy na pn. Atlantyku, w głąb Afryki i Azji. Sprawozdania misyjne nie były rozpowszechniane ani nie zostały wykorzystane do rozwoju wiedzy o Ziemi. Uboga literatura geograficzna to głównie opisy pielgrzymek, dotyczące jedynie miejsc biblijnych, sprawozdania misjonarzy i dzieła teologów teoretyków.