Natomiast w Sowinie i Nawsiu Kołaczyckim w 1911 roku. Powstawanie straży pożarnych („ogniowych”) wynikało z konieczności losowych. Ówczesne budownictwo wiejskie, to drewniane, zatem łatwopalne domy i obejścia gospodarskie. W 1875 roku we Lwowie powołano „Krajowy Związek OSP – Królestwa Galicji i Lodomerii z Wielkim Księstwem Krakowskim” – do koordynowania działalności jednostek strażackich. W 1890 roku powstał w Jaśle oraz okolicznych miastach – Związek OkręgowyInformacja zaczerpnięta [z:] Komenda Główna Straży Pożarnych

OSP w Sowinie Na mocy ustawy o policji ogniowej z 1891 roku i Regulaminu Ogniowego dla miasta Kołaczyc w 1911 powstała „drużyna ogniowa”, tzw. „Wiejskie Pogotowie Ogniowe” w składzie 12-członków, tzw. „fajermanów”, która została przeszkolona przez Karola Żmudzkiego z Kołaczyc. Drużyna została zarejestrowana w „Zwierzchności Gminnej w Sowinie” jako stowarzyszenie „Ochotnicza Straż Pożarna przy Kółku Rolniczym w Sowinie”. Wójt gminy, Michał Kopeć wraz z innymi zaopatrzyli straż w bardzo prosty sprzęt strażacki: wiaderka drewniane wykonane przez miejscowych rzemieślników, bosaki (osęki), drabinę dachową i sikawki ręczne drewniane (jedna jest w Izbie Muzealnej w Kołaczycach). W latach 1912–1914 straż uczestniczyła w pożarach w Sowinie, Bieździedzy oraz Januszkowicach (przysiółek „Kopaliny”).