thumb|230px|Współczesna panendoskopia|left W lutym 1957 r. amerykański lekarz Basil Hirschowitz po raz pierwszy użył opracowanego we współpracy z fizykami z Uniwersytetu Michigan w pełni giętkiego endoskopuW pełni giętki był też pierwszy prototyp endoskopu skonstruowanego przez Schindlera i Wolfa. Uznali oni jednak, że używanie takiego instrumentu będzie zbyt skomplikowane (DiMarino 2002, s. 5).. W konstrukcji urządzenia po raz pierwszy wykorzystano światłowód w celu przekazywania obrazu. Źródłem światła nadal była żarówka znajdująca się na końcu endoskopu. Ponieważ urządzenie nie posiadało żadnego systemu poruszania końcówką, zmianę pola widzenia uzyskiwano obracając cały aparatPonieważ endoskop Hirschowitza był bardzo wiotki, jednym z powikłań jego stosowania było zasupłanie instrumentu wymagające interwencji chirurgicznej (DiMarino 2002, s. 8).. Nadal nie można było wprowadzić instrumentu do opuszki dwunastnicy. Dopiero wprowadzenie pod koniec lat 60. systemu poruszania końcówką endoskopu umożliwiło wykonywanie pełnej ezofagogastroduodenoskopii i spowodowało wycofanie z użytku endoskopów półsztywnych.