Dowódca dywizjonu pełnił równocześnie funkcję szefa żandarmerii w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w Poznaniu.
Od 1 lipca 1922 do 30 czerwca 1923 Spółdzielna Żołnierska dywizjonu osiągnęła zysk w wysokości 5.902.540,40 mk. Członkami zarządu byli wówczas st. wachm. Szymanowski oraz starsi żandarmi Ostenda i Skowroń, a członkami komisji rewizyjnej starsi wachmistrze Glesmann i Karmelita oraz starsi żandarmi Białas i MoczyńskiŻołnierz Wielkopolski Nr 21 z 21 września 1923.. W sierpniu 1923 członkowie spółdzielni przekazali 500.000 mk Związkowi Inwalidów Wojennych w PoznaniuŻołnierz Wielkopolski Nr 19 z 1 września 1923..
15 stycznia 1924 kpt. żand. Roman Leon Stadnicki został przeniesiony z 9 dżand. na stanowisko dowódcy Oddziału Szkolnego w Kadrze Szwadronu Zapasowego 7 dżand.
Do 20 marca 1924 zostały zlikwidowane plutony żandarmerii: Konin, Leszno, Ostrów i Poznań II, a w ich miejsce zorganizowane posterunki żandarmerii. W tym samym miesiącu niżej wymienieni oficerowie zostali przeniesieni z korpusu oficerów żandarmerii do korpusu oficerów piechoty z równoczesnym wcieleniem: kpt. żand. Franciszek Sowiński do 57 pp i por. żand. Ignacy Ślisz do 58 pp.
17 lutego 1928 minister spraw wojskowych zatwierdził dzień 13 listopada, jako datę święta dywizjonuDz. Rozk. MSWojsk. Nr 5 z 17 lutego 1928, poz.