46..
12 grudnia 1935 minister spraw wojskowych unieważnił dotychczasową datę święta dywizjonu oraz zatwierdził dzień 13 czerwca, jako datę święta żandarmeriiDz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 12 grudnia 1935, poz. 142..
Jednostka nie posiadała sztandaru i odznaki pamiątkowej. Oficerowie i podoficerowie od 1931 mogli otrzymać odznakę pamiątkową Żandarmerii. W 1939 zamierzano wprowadzić do użytku Znak Żandarmerii. Znaki miały być numerowane. Dla 7 dżand. przewidziano numery od 7000 do 7999.
Mobilizacja i rozformowanie dywizjonu w 1939
7 Dywizjon Żandarmerii oraz Plutony Żandarmerii „Gniezno” i „Kalisz” były jednostkami mobilizującymi. Zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” miały zmobilizować w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym, następujące jednostki żandarmerii: 7 Dywizjon Żandarmerii: pluton konny żandarmerii nr 7, pluton konny żandarmerii nr 59, pluton pieszy żandarmerii nr 14, pluton pieszy żandarmerii nr 129, pluton krajowy żandarmerii „Poznań”, Pluton Żandarmerii „Gniezno”: pluton pieszy żandarmerii nr 17, pluton pieszy żandarmerii nr 130, Pluton Żandarmerii „Kalisz” pluton pieszy żandarmerii nr 25, pluton krajowy żandarmerii „Kalisz”. 23 sierpnia 1939 została zarządzona mobilizacja jednostek kolorowych, w tym żółtych, na obszarze Okręgu Korpusu Nr VII.