władzę w Lahngau (Limburg) oraz w regionie środkowego Renu (Bingen, Boppard, Koblencja, Oberwesel) umacniali Konradynowie.
Późne średniowiecze W okresie późnego średniowiecza o wpływy w rejonie Renu walczyło również duchowieństwo i szlachta: arcybiskupi Moguncji, Trewiru i Kolonii, hrabiowie Palatynatu Reńskiego, Katzenelnbogen (odziedziczonego przez Hesję w 1479) czy książęta Nassau, Sayn i Liebenstein. Każdy z władców zakładał własne punkty celne przy reńskim szlaku handlowym, a do ich obrony wznosił zamki warowne. Większość z zachowanych do dziś ponad 40 zamków pomiędzy Bingen a Koblencją pochodzi z tego okresu. Są to unikatowe przykłady średniowiecznej architektury obronnej, czerpiącej z wzorców francuskich i włoskich. Grafowie von Katzenelnbogen przeszli do historii jako szczególnie płodni budowniczowie, wznosząc zamki Marksburg, Rheinfels, Reichenberg i Neukatzenelnbogen.
W okresie wielkiego bezkrólewia nadreńskie miasta zaczęły się jednoczyć. W 1254 powstał Reński Związek Miast (niem. Rheinischer Städtebund), do którego przystąpiło 70 miast, m.in. Boppard, Oberwesel, Bacharach, Bingen i Moguncja. Związek zapewnił lepszą ochronę szlaków handlowych i zredukował liczbę punktów celnych.