Średniowiecze Wczesne średniowiecze Dawne warownie rzymskie zostały przejęte przez władców frankońskich. Ziemie od Bingen, przez Bacharach, Oberwesel, St. Goar, Boppard po Koblencję i dalej aż do Sinzig i Remagen pozostawały dobrami królewskimi aż do czasów Karolingów. Dopiero w VII w. zaczęto sprzedawać i nadawać ziemię królestwa duchowieństwu i arystokracji. Beneficjentami byli m.in. opaci z Prüm i od św. Maksymina w Trewirze, arcybiskupi Kolonii, Trewiru, Moguncji i Magdeburga. Grafowie von Katzenelnbogen, jako wójtowie opactwa w Prüm, zdobyli dobra wokół St. Goar i osiadli na zamku Rheinfels. Po wymarciu rodu w 1479 dobra odziedziczyli landgrafowie Hesji.
Pod panowaniem Karolingów Nadrenia stała się centrum państwa, a Ren jego główną osią. Rozpad państwa frankijskiego w 843 otworzył drogę do rozwoju przyszłych: Francji (państwo zachodniofrankijskie) i Niemiec (państwo wschodniofrankijskie). Oryginalne plany podziału cesarstwa z 842 przydzielały obszar pomiędzy Bacharach i Koblencją państwu środkowofrankijskiemu. Dopiero w 925 państwo środkowofrankijskie zostało połączone z państwem wschodniofrankijskim, tworząc później Święte Cesarstwo Rzymskie (Rzeszę) w 962. W poł. IX w. władzę w państwie objęli książęta mianowani przez króla. Do X w.