Kultura postfiguratywna – opisany przez antropolożkę Margaret Mead typ kultury, w którym młodsze pokolenia przyswajają wiedzę od pokoleń starszych, a starsi przekazują przy tym poczucie niezmiennej ciągłości, niezmiennego sposobu życia. Wymaga ona współistnienia trzech pokoleń, a dzieci przyjmują treści kulturowe bez konieczności ich uzasadniania.
Ten typu kultury jest charakterystyczny dla społeczeństw pierwotnych, ideologicznych enklaw i niewielkich grup religijnych, takich jak zbiorowości amiszów bądź sikhów. Poczucie niezmienności wpływa na poczucie własnej tożsamości.
Tożsamość nie jest osłabiana w przypadku styku z innymi zbiorowościami, a nawet w takich przypadkach jest ono wzmacniana. Na jej wzmacnianie ma też wpływ stosowanie kar i grożenie odrzuceniem. W przypadku zachodzących niewielkich zmian nadal utrzymuje się poczucie identyczności własnych zachowań. Gdy część danej społeczności migruje i zakłada nowe osady, dąży do tego, aby kultura przetrwała w sposób niezmieniony. Dotyczy to również społeczności, które często doświadczały dyfuzji kulturowej, uznając innowację za wybryki mody.