Przyczyny wymarcia są niejasne. Przypuszczalnie było ono spowodowane prześladowaniem – głównie z powodu odławiania modnych wówczas okazów ptaków, a także zmianami użytkowania ziemi oraz introdukcją drapieżników, takich jak koty i gronostaje. Do późnych lat XX wieku powszechnie akceptowalną była teoria, że gatunek zniknął całkowicie wskutek rywalizacji z przywleczonymi drapieżnikami o szczura polinezyjskiego, który rzekomo miał stanowić ulubione pożywienie tej sowy (pomysł zaproponowany przez Waltera Bullera). Teoria ta została jednak podana w wątpliwość, gdyż szczur polinezyjski sam jest gatunkiem introdukowanym i wydaje się mało prawdopodobne, by stał się ważnym składnikiem diety sowy białolicej, która pierwotnie polowała na małe ptaki, gady i nietoperze, później prawdopodobnie również na przywleczone myszy. Bezpośrednie drapieżnictwo na tym nieostrożnym i łagodnie usposobionym ptaku wydaje się bardziej prawdopodobną przyczyną wymarcia tego gatunku. Obszerny przegląd zmniejszania się populacji i ostatecznie zniknięcia prezentowany jest przez Williamsa i Harrisona (1972).
Przypisy Systematyka i nazwy polskie za: Etymologia za:
Bibliografia
Kategoria:Puszczykowate Kategoria:Ptaki Nowej Zelandii Kategoria:Wymarłe ptaki holocenu Kategoria:Wymarłe ptaki Oceanii Kategoria:Wymarłe sowy Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1844 roku Kategoria:Taksony opisane przez George’a Roberta Graya