Wymarcie Przed latami 80. XIX w. gatunek stał się rzadki, a jego liczebność zmniejszała się w dalszym ciągu. Ostatnie osobniki z podgatunku N. a. rufifacies zostały schwytane w 1889 roku, a ostatnim odnotowanym osobnikiem (z podgatunku N. a. albifacies) był martwy ptak znaleziony w Bluecliffs Station w regionie Canterbury 5 lipca 1914 roku. Pojawiały się także później niepotwierdzone doniesienia o obserwacjach tej sowy; ostatnimi takimi przypadkami były obserwacje z Wyspy Północnej znad jeziora Waikaremoana z roku 1925 i 1927. W swojej książce The Wandering Naturalist, Brian Parkinson opisuje odnotowania sowicy białolicej w Pakahi, niedaleko miasta Opotiki (Wyspa Północna) w latach 40. XX w. Niezidentyfikowany ptak był słyszany lecąc i dając „najbardziej niespotykany dziwny płacz (wrzask), który mógł być prawie opisywany jako maniakalny” na wzgórzu Saddle Hill (Fiordland, Wyspa Południowa) w lutym 1956. W 1960 w regionie Canterbury znaleziono fragmenty jaja, które najprawdopodobniej należało do sowicy białolicej.