thumb|170px|Roman Sanguszko thumb|170px|Krzysztof Radziwiłł Piorun thumb|170px|Jan Karol Chodkiewicz thumb|170px|Wincenty Gosiewski thumb|170px|Michał Kazimierz Radziwiłł Hetman polny litewski – jedna z najwyższych funkcji w wojsku w okresie Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
Wkrótce po ustanowieniu instytucji hetmana, została ona podzielona na dwie funkcje o oddzielnych kompetencjachMaciej Franz, Wojskowość Kozaczyzny Zaporoskiej w XVI–XVII wieku, Toruń 2004, s. 29–30.. Od 1579 tytuł hetmana stał się dożywotnim.
Hetman wielki w czasie pokoju pozostający przy dworze zajmując się ogólną administracją i strzegąc interesów wojska.
Hetman polny zwykle przebywał w polu z małymi oddziałami operacyjnymi, strzegąc granic, w szczególności na wschodzie, gdzie były najbardziej zagrożone, jednocześnie prowadząc doraźne walki. Hetmani polni odpowiadali za wywiad, rozpoznanie i prowadzenie doraźnych walk (np. z Kozakami lub Tatarami). W trakcie bitwy pod zwierzchnictwem hetmana wielkiego dowodzili mniej prestiżowym lewym skrzydłem, a w razie jego braku przejmowali dowództwoZdzisław Żygulski, Hetmani Rzeczypospolitej, Kraków 1994, s. 16–20..
Hetman polny litewski podlegał hetmanowi wielkiemu litewskiemu.