Ze związku tego urodził się w 1933 roku jego jedyny syn Roman.
Wybuch II wojny światowej zastał go w stopniu kapitana, w szeregach macierzystego 7 dywizjonu artylerii konnej. Przeszedł wraz z nim cały szlak bojowy, począwszy od Wielkopolski aż po Warszawę. Paweł Dąbski-Nerlich uratował sztandar 7 dak, kiedy to 20 września 1939 r., w sytuacji poważnego zagrożenia otoczonych przez hitlerowców w Puszczy Kampinoskiej baterii 7 dak, odłączył płat sztandaru od drzewca i ukryty pod mundurem dostarczył do Warszawy, gdzie w ukryciu przetrwał wojnę. Obecnie, sztandar ten podziwiać można w Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie, a jego kopię, przekazaną w dniu 2 czerwca 1981 r. przez delegację żołnierzy 7 dak z płk. Dąbskim-Nerlichem na czele, w Wielkopolskim Muzeum Wojskowym w Poznaniu.
Po kapitulacji, kpt. Dąbski, odmówiwszy pójścia do niewoli, uzyskał zgodę dowódcy na przejście do konspiracji i 25 grudnia 1939 r. przedostał się na Węgry, by w marcu 1940 r. stawić się we Francji w obozie w Coetquidam. Po klęsce Francji przedostał się do Anglii, gdzie przydzielono go do 3 pułku artylerii lekkiej w Crawford, po czym został przeniesiony na Bliski Wschód, gdzie od 1 sierpnia 1942 r. objął dowództwo II dywizjonu 2 pułku artylerii lekkiej w Palestynie, z którym 6 października 1942 r. wyjechał do Iraku.