Z pułkiem tym, poprzez Egipt dotarł do Włoch, gdzie od lutego 1944 r. brał udział w walkach. Wcześniej, 1 marca 1943 r. został awansowany do stopnia majora. Pod Monte Cassino, z dniem 1 maja 1944 r. objął stanowisko zastępcy dowódcy 2 pal, po czym został przeniesiony do 1 Karpackiego pal, jako zastępca dowódcy. W sierpniu 1946 r. wrócił do Anglii. Za walki we wrześniu 1939 r. i kampanię włoską, został odznaczony Orderem Wojennym Virtuti Militari V klasy, Krzyżem Walecznych oraz szeregiem innych odznaczeń, zarówno polskich, jak i zagranicznych.
Po demobilizacji, z braku środków do życia, był zmuszony podjąć pracę fizyczną w przemyśle, mając na utrzymaniu sprowadzonych z zajętej przez Armię Czerwoną ojczyzny żonę i syna. Zaangażował się energicznie w działalność środowisk kombatanckich. Regularnie bywał na organizowanych w Poznaniu zjazdach byłych żołnierzy 7 dak. Był najstarszym, żyjącym oficerem dywizjonu, spontanicznie uznanym przez byłych żołnierzy 7 dak za „głowę rodziny”. U schyłku życia stan jego zdrowia uległ znacznemu pogorszeniu, co doprowadziło do nagłej śmierci w dniu 21 stycznia 1983 r. Pół roku później, w dniu 6 czerwca 1983 r., zgodnie z wcześniejszym życzeniem, prochy płk.