Leczenie farmakologiczne Zmiany w farmakoterapii oparte są na następujących przesłankach: optymalizacji leczenia moczopędnego stosowanie optymalnych dawek diuretyku pętlowego, często w połączeniu diuretykiem o odrębnym mechanizmie działania (np. spironolakton) dodanie diuretyku pętlowego (np. torasemid) u osób z niewydolnością nerek stosowaniu skutecznej kombinacji leków wykorzystującej ich działanie synergistyczne (najczęściej 4–5 leków z różnych grup, w pełnych dawkach, najlepiej preparatami o dużej rozpiętości dawek), w tym leków α1-adrenergicznych (np. doksazosyna) modyfikacja terapii hipotensyjnej i wdrożenie leków nowej generacji, które powodują znacznie mniej działań niepożądanych niż inne leki i mogą być stosowane z innymi lekami (lerkanidypina). Lerkanidypina jest dobrze tolerowana przez organizm, przez co zmiana innego CCB na lerkanidypinę powoduje zmniejszenie obrzęków kostek, bólów głowy i uderzeń gorąca. Dzięki temu pacjenci stosujący lerkanidypinę są bardziej wytrwali w kontynuowaniu terapii niż pacjenci stosujący inne CCBSimons LA. Ortiz M. Calicino G, Med J Aust 2008;